Przedstawienie „Dwie Dorotki”

W ramach obchodów Dnia Dziecka, 18 maja oraz 1 czerwca członkowie naszego oddziału wystawili  dla dzieci z Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Lublinie bajkę pt. „Dwie Dorotki”. Opowiada ona historię dwóch dziewczynek,  z których jedna jest dobra a druga zła, natomiast jej akcja rozgrywa się w magicznym i zaczarowanym świecie.

 Nasze przedstawienie cieszyło się dużym zainteresowaniem zarówno małych pacjentów jak i personelu szpitala. Dzieci były bardzo zaabsorbowane naszym spektaklem a personel wyraził uszanowanie dla naszego talentu aktorskiego. Natomiast po przedstawieniu był czas na zrobienie sobie pamiątkowego zdjęcia z naszymi aktorami oraz robienie zwierzątek z balonów.

Było to pierwsze tego rodzaju przedsięwzięcie naszego oddziału, do którego przygotowywaliśmy się przez kilka tygodni. Ujawniło ono w nas niewątpliwie talenty gry aktorskiej, które  być może w przyszłości zdecydujemy się rozwijać:)

A tutaj można obejrzeć zdjęcia z naszego przedstawienia.

27.05.2016 r. – Poznajemy Lubelszczyznę…

chełm

27 maja wybraliśmy się na wycieczkę do Chełma. Był to wjazd z cyklu: „podróże w ujęciu mikro”😉 , a oprowadzał nas po swoim mieście rodowity Chełmianian – Łukasz. Tym razem zwiedzaliśmy skarby Lubelszczyzny szlakiem zabytków Chełma oraz Ducha Bielucha, który towarzyszył nam podczas wycieczki😀. Szczególnymi elementami na trasie były podziemia kredowe oraz zespół pokatedralny przy bazylice Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Tam również była możliwość przejścia przez Bramę Miłosierdzia. Elementy pielgrzymkowe i turystyczne były przeplataliśmy wspólnymi rozmowami, posiłkami i spacerami w radosnej i słonecznej atmosferze.

9 Niedziela zwykła – Uzdrowienie sługi setnika

Ewangelia

Łk 7, 1-10 Uzdrowienie sługi setnika

Christ-Centurion.600px.jpgGdy Jezus dokończył swoich mów do ludu, który się przysłuchiwał, wszedł do Kafarnaum. Sługa pewnego setnika, szczególnie przez niego ceniony, chorował i bliski był śmierci. Skoro setnik posłyszał o Jezusie, wysłał do Niego starszyznę żydowską z prośbą, żeby przyszedł i uzdrowił mu sługę.
Ci zjawili się u Jezusa i prosili Go usilnie: «Godzien jest, żebyś mu to wyświadczył, mówili, kocha bowiem nasz naród i sam zbudował nam synagogę».
Jezus przeto wybrał się z nimi. A gdy był już niedaleko domu, setnik wysłał do Niego przyjaciół z prośbą: «Panie, nie trudź się, bo nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój. I dlatego ja sam nie uważałem się za godnego przyjść do Ciebie. Lecz powiedz słowo, a mój sługa będzie uzdrowiony. Bo i ja, choć podlegam władzy, mam pod sobą żołnierzy. Mówię temu: “Idź” – a idzie; drugiemu: “Chodź” – a przychodzi; a mojemu słudze: “Zrób to” – a robi».
Gdy Jezus to usłyszał, zadziwił się i zwracając się do tłumu, który szedł za Nim, rzekł: «Powiadam wam: Tak wielkiej wiary nie znalazłem nawet w Izraelu». A gdy wysłani wrócili do domu, zastali sługę zdrowego.

Nasze spojrzenie

Na początku spójrzmy na postawę setnika. Na pierwszy plan wysuwają się w niej pokora oraz wielka wiara.
Setnik był wysokim rangą dowódcą wojskowym, mającym pod sobą oddział składający się ze stu żołnierzy. Jak on sam mówi, gdy on wypowiada rozkaz to jego podwładni są mu bezwzględnie posłuszni. Mimo tak wysokiej pozycji czuje się on niegodny tego, by Pan Jezus wszedł do wnętrza jego domu i uleczył jego sługę. Jest on bowiem świadomy, że w oczach tubylców, a być może także w oczach Mistrza, jest on tylko poganinem, a nie pobożnym Izraelitą, skrupulatnie przestrzegającym prawa. Widać więc tu wielką pokorę.
Jeśli chodzi zaś o wiarę setnika, to jest ona tak wielka, że jest nawet tożsama z pewnością, że Pan Jezus, jeśli tylko zechce, może uleczyć jego sługę. Sam Mistrz przecież mówi: „Powiadam wam: Tak wielkiej wiary nie znalazłem nawet w Izraelu”.

Przez to wydarzenie, możemy także dowiedzieć się czegoś także o postawie Pana Boga. Nie ma on względu na osoby, na pozycję, czy sztuczne przepisy prawa religijnego. Jeśli ktoś prosi Go ze szczerego i otwartego serca to Pan wysłuchuje takich modlitw.

Uroczystość Trójcy Przenajświętszej

Ewangelia

J 16,12-15

   Jezus powiedział swoim uczniom: Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz jeszcze znieść nie możecie. Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy. Bo nie będzie mówił od siebie, ale powie wszystko, cokolwiek usłyszy, i oznajmi wam rzeczy przyszłe. On Mnie otoczy chwałą, ponieważ z mojego weźmie i wam objawi. Wszystko, co ma Ojciec, jest moje. Dlatego powiedziałem, że z mojego weźmie i wam objawi.

Nasze spojrzenie

   image280.jpg   Każdego dnia Jezus ma nam „wiele do powiedzenia” , a ponieważ to On zna nas najlepiej, doskonale wie kiedy jesteśmy gotowi na nowe odkrycia, które przyczynią się do naszego dalszego wzrastania.
Poznać całą prawdę możemy tylko poprzez uważne słuchanie Ducha Świętego, który jest jak „głuchy telefon” z nieba, szepcząc nam do ucha wszystko to, co usłyszy od Jezusa.
Zamiast martwić się samemu o codzienność, jak zaliczyć sesję, co wydarzy się podczas wakacji, jak będzie wyglądał kolejny rok akademicki… W obliczu życiowych decyzji, wezwij pomocy Ducha Świętego, który został posłany by ukazywać te rzeczy przyszłe i udzielać mądrych rad.

Dzień Pięćdziesiątnicy- czyli Uroczystość Zesłania Ducha Świętego

Ewangelia

 20, 19-32

 imagesWieczorem w dniu Zmartwychwstania, tam gdzie przebywali uczniowie, gdy drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami, przyszedł Jezus, stanął pośrodku i rzekł do nich: Pokój wam! A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie ujrzawszy Pana. A Jezus znowu rzekł do nich: Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam. Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane.

Nasze spojrzenie

   Brat Roger z Taize pisał: W sercu każdego człowieka, także dziś, Jezus mówi cicho: „Nigdy nie zostawię cię samego, poślę ci Ducha Świętego. Nawet kiedy ogarnia cię głęboka rozpacz, Ja jestem przy tobie”.
Tak jak Jezus przybył do zastraszonych i wątpiących uczniów, tak dalej przychodzi do każdego człowieka i chce mu ofiarować Pokój. Jezus w całej swej hojności mówi: ,,Weźmijcie Ducha Świętego”. Nie bójmy się prosić o dary Ducha Świętego, nawet kiedy czujemy się niegodni i grzeszni. Uczniowie Jezusa trwali w trwodze, nie dowierzali temu, że Jezus prawdziwie zmartwychwstał, pomimo tego On przychodzi do nich. Nie robi im wyrzutów, ale dzieli się tym co najlepsze i uspokaja. Bądźmy świadkami Chrystusowego Pokoju w świecie, nawet pośród burz i problemów życia codziennego. Naszą nędzę i niedoskonałości ofiarujmy Jezusowi Miłosiernemu, zaś o siłę i potrzebne dary prośmy Ducha Świętego!

…ku pamięci Rotmistrza Pileckiego

pilecki   W maju tematem naszych spotkań był patriotyzm. Cykl rozpoczęliśmy filmem „Śmierć rotmistrza Pileckiego”, który jest jednocześnie widowiskiem teatralnym Sceny Faktu Teatru Telewizji z 2006 roku. Przedstawia on ostatnie lata życia rotmistrza Witolda Pileckiego – jego tortury, niesprawiedliwy osąd i śmierć. Dzięki spektaklowi dowiedzieliśmy się, że do końca życia został wierny Polsce i dewizie – Bóg, Honor, Ojczyzna.
    Natomiast 8 maja przeszliśmy ulicami Lublina w Marszu ku pamięci Rotmistrza Pileckiego. W dniu 115. rocznicy jego urodzin uczciliśmy pamięć jednego z największych bohaterów narodowej historii.
Do końca zostaną z nami jego słowa wypowiedziane tuż przed śmiercią – „Starałem się tak żyć, abym w godzinie śmierci mógł się raczej cieszyć, niż lękać.”

VII Niedziela Wielkanocna – Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego

Ewangelia

Łk 24, 46-53

risen-lordJezus powiedział do swoich uczniów: «Tak jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie, w imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jerozolimy. Wy jesteście świadkami tego. Oto Ja ześlę na was obietnicę mojego Ojca. Wy zaś pozostańcie w mieście, aż będziecie uzbrojeni mocą z wysoka».

Potem wyprowadził ich ku Betanii i podniósłszy ręce błogosławił ich. A kiedy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został uniesiony do nieba. Oni zaś oddali Mu pokłon i z wielką radością wrócili do Jerozolimy, gdzie stale przebywali w świątyni, wielbiąc i błogosławiąc Boga.

Nasze spojrzenie

„Pan wśród radości wstępuje do nieba.”

   Przed chwilowym rozstaniem z apostołami Chrystus błogosławi im i obiecuje zesłać Ducha Świętego. Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego przypomina mi o tym, że również dla mnie jest w Niebie przygotowane miejsce, że moje życie nie kończy się tutaj na ziemi!

Czy jest we mnie tęsknota za Niebem?
Czy otwieram się na działanie Ducha Świętego w moim życiu?